Gamzelerinde Hazan Şiiri - Seyrani Göl

Hangi bahar soldu gamzelerinde,
Hangi mevsimin hazanı düştü yüzüne?
Akşamın mor bir gölgesi gibi
Bir mahzunluk çökmüş gözlerinin üstüne.

Gülüşünde sararmış bir akşam var,
Kirpiklerinde gecenin serinliği;
Sanki uzak bir göl kıyısında
Unutulmuş ayın son titrek güzelliği.

Rüzgâr saçlarında eski bir ney gibi,
İnce bir nağme bırakıyor geceye;
Sen sustukça kararıyor gökyüzü,
Ay bile çekiliyor kendi hüznüne.

Hangi yıldız söndü gözlerinin içinde,
Hangi gece bıraktı bu rengi sana?
Bir hazan yaprağı düşüyor sessizce,
Gölgesi karışıyor yalnızlığına.

Ben, uzak bir gecenin kıyısında,
Yanımdaymışsın gibi bakıyorum sana;
Bahar sandığım o güzel yüzünde
Bir sonbahar uyuyor hâlâ.

Ve bilsen, o sonbahar gözlerinde
Kaç baharı saklıyor sessizce;
Bir kere dönüp baksan geceme,
Ay yeniden doğar içimde.

Sen geçerken susuyor bütün akşam,
Rüzgâr yolunu değiştiriyor
Ben seni değil, sende kaybolan
Bir ömrün hüznünü seviyorum sanki.
S.GÖL