Bakma o gamzelerimin güldüğüne,
Aldanma yüzümde açan bahara.
İnsan bazen
En güzel yerde kaybeder kendini.
Bir gamzenin çukurunda
Bal değil, biraz yalnızlık biriktirdim.
Parmağını değdirsen
Çocukluğum çıkacak içinden.
Şaşırırdım ben de
Bir gün bu kadar eksileceğime.
Meğer insan en çok güldüğü yerde,
En derin acısını gizleyebilirmiş.
Ne bir mezar taşı kaldı ardımda,
Ne de adımı soran bir yabancı…
Ben bu dünyadan sessizce göçtüm,
Bir gamzenin içinde, gam zade olarak
Kayıt Tarihi : 30.10.2026 05:53:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
20261030 Denizli




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!