Şimdi gölgesiz kalan bankların üzerinde
Hala aşıklar oturuyor
Ve hala itiraf edemiyorlar aşklarını birbirlerine
Yer tutup
Yan yana durup
Bir zaman olur diye bekliyorlar
Uyandım
Açtım camı baktım
Dağlar duman
Dağlarda açmış çiçekler
Toplanıyor çiçekler
Ellerinde çocukların
Gözlerinin şefkati
Ah o kahvelerin en güzeli
En lezzetlisi
Gözlerinin o derin sakin bakışı
Her derde deva dokunuşun
O güzel
Şimdi seni bana soranlar var
Silsile silsile aynı sözler, laflar
Ben ki artık mahallenden çekildim
Senindir o caddeler ve dar sokaklar
Ben konuşmuyorum senin üstüne
Güneşi sandalıma koydum
Kirletmesinler diye
Seher vaktinde
Asıldım küreklere
Çek babam çek
Aslan balıklarının kortejinde
Gûya bayram ediyor insanlar
Yitmiş akide şekerleri
Zaten hiç sevmem ki
Sevdiklerimi de ölümsüz severim
Ölmeye doğduğumu unutmuş yaşarken
Ölüm ani
Turnalar da cümle kuşlar gibi göçüp gider de
İnsanın gidişini bilmem niye yadırgar insan
Vay kurban
Mevsim kıştır
Kar altındadır ya bazı köyler
Yolları kapalı
Şok ve gerginlikten
Dilleri kekeme olmuş kopuk kopuk konuşan
Kendileri genç görünüşleri yaşlı
Gözleri yorgun bakan bu çocuklar
Elbet bir gün iyileşecekler
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!