Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

yağmur;
toprağı özlemişti ya...
sense yağmuru..

toprak,
kokusuyla..

Ne olur...
Beni hisset...
Beni yaşa...
Ne olur...
Benden hiç kaçma...
Ne kadar...

Bir buğday tanesi...
Ekilince..,
Bir avuç olur...
Bir avuç buğday..
Ekilince..,
Bir torba olur...

Mucize neydi?
Kimler gösterebilirdi....
Kimler görebilirdi...
Kimler inanırdı...
Bilinmezdi...

Öyle bir an'dı....

Yılların 2011'i...
Ayların ilk'i...
Günlerin 18'i...
Ben....

Açtım gönlümü...
Baharlar dolsun diye...
Bağlarında güller...
Dallarında bülbüller...
Olsun diye...
Güller açsın...

ışığını bekledim....
yansın diye...
ohhh be..
sonunda yandı ya
yandı da...
ne yeşile benziyordu...

Kendini bağlama...
Ne bana...
Ne de..başkasına...
Biri...giden olacak...
Nasıl olsa...sonunda....
O zaman da...

Süzülmek istiyorum
Yanaklarında yaş gibi...
Esmek istiyorum
Saçlarında yel gibi...

Gülmek istiyorum

Yıl 1992
İstanbul'a
Bir kar yağıyor ki...
Sulu serpe
Gün Şubat'ın 25'i
Kuzguncuk vapuru