Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

Ben...
Gördüğüm kadar benim....
Ben....
Göğe baktığım kadar
Gök benim olur
Biliyorum....

İlk baharın bulutları
Döktü göz yaşlarını...
Birer...birer biriktiler
Küçük bir çukurcukta
Senden ve denizlerden
Çok...çok uzakta...

bir avuç gökyüzü
hapishane camında
koskocaman
bir dünya...
ki...
bulut onda...

Bir tablo için...
Fırçalar...boyalar...
İlla ki...
Tuvaler...
Bir kilim için...
Tezgahlar...iplikler....

Denizde...
Bir tutam tuzun...
Lafı bile olmaz...
Bir tutam tuz...
Bir tas çorbada
Deniz gibidir...

Sen...
Benim...
Bir tanem ol...
Ol ki...
Sen bir severken...
Ben yedi kat fazla...

canın...
can gibi...
sevdiğindi...
zamanı geldiğinde...
onu veriyordun...
ellere....

Şimdilerde...
Bahar güneşleri
Çimenlerin üzerinde...
Yeşil...yeşil parlıyordu...
Yakınlarda...
Toprak da kokacaktı

ömürler...
yıllara gebeydi...
yıllar aylara...

aylar...
günlere gebeydi...

Gelen neymiş....
Düşen neymiş...
Bilememişiz...
Görememişiz...

Gelen baharmış...