Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

aşk,
kendince yön bulur
rüzgar istemez! ..
aşk,
kendine söz bulur
lugat gerekmez! ..

aşk'a,
karşı çıktım...
aşk,
karşıma
seni çıkarttı...

seni,
yüksek bir yerlere
koymak istiyordum...
mesela yıldızlara....
kimseler erişmesin diye sana...
sonra da...

Sen...
gecenin...
sessizliğinde..
dağların...
en yücesinde...
mucize...

aşk,
doğanın içinde
öyle bir uyum ki...
kimi...
kuru dalda bir çiçek..
kimi..

ormanda,
bir ağaç devrilir
yere düşmesin diye
tüm ağaçlar ona eğilir...
toplumda,
bir insan devrilir

içimde;
bir nefes vardı,
dilimde sese dönen...
dilimde;
bir ses vardı,
ADINLA bala dönen...

biri senin
biri benim için
iki gül kesmiştim dalından
aynı vazoda dursunlar diye
birbirlerine hiç darılmadan

ağaçlara baktım...
kendimi;
dal sandım,
yaprak sandım...
yalnız kuşlara,
bir yuva sandım...!

geceleri;
karanlığı dinlerdim...
gözlerim kapalıyken de
karanlığı görürdüm!

beklerdim...