Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

Can çıkar...
Huy çıkmaz...
Derler....
Demek ki...
Yaşarken ne isek..
Ölünce de...

köyümün...
toprak badanalı...
toprak duvarında asılıydı....
çocukluğum...

gaz lambasının...

Kuşla....
Mevsimleri kovalıyordu...
Oysa...
Mevsimler...
Yerlerinde duruyordu...
Kuşlar....

ağaçlarda...
dalları..yaprakları...
Yaratan...uzatıyordu....

taşlarda...
yontuları da...

kuzey...
sert rüzgarların...
soğukların...karların...
yani...
erkek havaların yönü....

Baharda
Karlar erirken
Görmüştüm seni
Menekşem...
Değince soğuktun...
Yüzün pembeleşti..,

Ne olur...
Sevginizi
Sevdiğinize gösterin...
Zaman denilen mekansız
Hala sizinle iken...
Ne olur...

Ne olursun...
Yalnız benim çiçeğim ol
Başka bir şey istemem....
Üstünde çırpınan
Kelebeğin ben olayım...
Başka bir şey istemem...

aşk...
kapımı çalınınca...
gönlüm açılır...
aşk...
ateşi yanınca...
gönlüm gülerdi...

kırmızı karanfiller...
devrimleri anlatırdı...
imdilerde...
ellerde kaldı....

MUMCUlar....