Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

''Son bahar geldi'' diyorlar...
Bilmiyorlar ki...
O değil gelen...
Zira...
O hep
Aynı yerde...

Kaldır gözlerini
Yerden...
Bak gözlerime
Biraz....
Zira...
Zaman geçiyor...

Ocağın yağmuru
Gecenin karanlığında
Sokağın aralık kapısından
Karayelden...
Soğuk...
Kara..kara...

An'ı...
An'larıma ekledim...
Yaşam çizgim oluştu...
Nefesi....
Nefeslerime ekledim...
Fırtınalar oluştu...

Sen....
Nereden bileceksin...
İçindeki karalar...
Dilinde....
Belki griye...
Belki aka....

Ademin....
Yaratanı bir idi...
Ademe....
Şekil vereniydi...
Nefes vereniydi...
Her şeyi öğreteniydi....

aşk,
baharda çiçeğe...
yazda meyveye...
güzde çekirdeğe...
kışta toprağa bürünürdü...
aşk,

Aşk...
İnsanı...
Kanatlandırır...
Uçurur..uçurur..uçurur...
Dallar yetmez olur...
Çiçekler yetmez olur...

dilin;
''-git...''
''-ne olursun...git..''
diyordu ya..
bedenin bile
inanmıyordu sana...

Aşk...
Çiçeğini açıyordu...
Zamansızlığın içinde...
Ve de...
Asla sormuyordu...
Hazır mısın diye...