Feyz Kariha Şiirleri - Şair Feyz Kariha

Kimseye diyemiyorsun ki onu çok özlüyorum diye.. kendin bile bilmiyorsun neyi özlediğini. . İçini yakan ateşin kaynağını... Özlem duyduğun şeyin aslında ne olduğunu... Aynaları kırıp , yok edip tüm aksi, bu özlemi böyle etten kemiktenmiş gibi bâki eden ne!

Çok özledim... yakıcı bir özlemek bu. Ateşler içinde, yanaklarıma doğru ıslak bir patikada, kalbimde dört nala bir koşmak, kah bir mezarın başında kah bir sokağın yüzyüze gelecek köşesinde...

çok özledim... dudaklarım kuruyor bu ateşten. Bir lav akımı gibi sel, bir âmin ki dua bulamamış kendine, parmak uçlarında kalp krizi geçiren anlamsız bir hikâye..

Mevsiminde alelade bir kedi gürültüsü
Varlık şükrünü doğurmakta
Hüzün, çiçek kuruntusundan koku çalmakta
El yordamıyla yürürken hayatı
Ezberin rengi varsa o da soluyor
Yokluğun yazgısında evrilen soft.

Bir kuşu en iyi sen miyavlarsın hüreyre
Çünkü ne aşklar yazıldı bir ağaca tırmanmanda
Ve bilir cümle alemin sokakları
Sallantılı bir sırdır mart
Ve yazgı en iyi sende palazlanır
Çünkü kuşlar senin pamuk vicdanına verilmiş gibi

içindeki tedirginlik parmaklarında titremeye yol açmıştı.. harflerin yanlış dizilimlerini görünce şu F ne kadar da fazla gelişmiş ezoterik bir harf gibi duruyor dedi.. her seyi bırakıp selam mı versem diye düşünürken kapı zili kulaklarını kapatmasına engel olacak kadar çocukça tekrara düşüp duran bir cıvıltıdaydı.

o kalkıp kapıyı açarken ekranın üzerindeki F, alfabenin en peltek fısıltısı olan F de kalkıp yer verdi bir vedaya..

Beni bul sonra kaybet
Daha fazla kaybolmamı sağla...

duyulan her hissiyat bir Var'dan mütevellittir
ki yapılan her teşbih kurulan her mecaz bir Var'dan... şairin yalanı hakikattir...

Fikri bile yok hayatın yorgunluğuna dair
Başka bir deyişle pratik acılar hırçın savaşçılar
Ve istek
Sehven ve şehven istek
yer yer çirkin yer yer ürkünç hep taptaze ve koyu lüsid
Yalnızlık bunu hasıraltı etmez

içimdeki atın şah damarında patlamaya hazır bir koşu...

koştur beni
kavruk bir benizle suya doğru
elinden dikeni alınmış bir gül gibi savunmasız

Zehra
Canhıraş yangınlardan önce
Utanıp küçülen ellerim vardı, cılız
Cılız yani duymanın sağır kaldığı
Ben cambazıydım görmezden gelmenin
Mahalle bakkallarında, perde arkalarında

Ömer, ayağı yere basan kuşlar var
Ömer, bu ağrı buraya çok, bu ağrı buraya çok
Hiç doğmamış acılar yüzünden
Yüzü göğe değmeyen kırıklar var…

Allahım
günahımdı yaramdı da
lutfet kanadığı yerde verd bitsin
uğradığı metanette yâr,