Yalnızlık ölümden beterdir bazen
Mahpus kalınan soğuk taşlar ve boş koğuşlar
Birbirine bakan sıvası dökülmüş duvarlar
Parmaklıklar, sıkan prangalar ve feryatlar…
Sarkan lambadan süzülen kirli ışık
Sadece bir ayna ile sohbet, hem izle hem dinle
İşte hepsi budur günü dolduran tek nesne
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Hiç'lik makamına kavuşabilenlere selam olsun. Maddeden erkenden sıyrılmak gerektiğini nakşeden o son dizler, tebrik ederim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta