Birçok arkadaşlarım önümüzden gittiler,
Tozu dumana katıp epeyce yol aldılar.
Meğer fasid daire imiş insanlık yolu,
Hızlı gittiklerinden arkamızda kaldılar...
Çağdaş oldu açıldı, üstte, sırtta, kıçta yok,
Tarih öncesi gibi çamaşırsız kaldılar!
Demek ki boşunaymış, bu kadar yorulması,
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta