Bir nisan yağmuru
Bütün huzursuzluğu aldı
Geride anılarımın komik yüzü kaldı
Sana elveda demek zorken
Başka kalp girdi yüreğe
Nisan yağmuruyla sildim gözyaşımı
Yazardı kalemim karanlıktaki çığlığı
Karanlıkta çığlık görülmezdi bu diyarda
Oysa ne kadar mutluydu kendi haliyle
Bir roman yazmalısın
Yaşananlardan yola çıkarak
Bir bölümünde hayatın eğlenceli tarafı
Başka bir bölümünde hayatın acı bedeli olacak
Bazen kurguyu bile aktarmalısın bir romana
Öyle bir roman yazmalısın ki
Bir umut bırak gökyüzüne
Gözyaşından uzak olan
Tüm evrene hitap eden
Bir umut bırak gökyüzüne
Bir umut bırak gökyüzüne
Yalnızlığa alışman gerek yüreğim
Dayanamazsın sonra
İçinde ateş yanar, bedenime iğneler batar
Biliyorum dayanamazsın sen
O yanında olduğu an güzeldir senin için
Bir bak yüreğim sayfalarıma
Sen bana bakma kalbimi taşırım
Görenlere sadece hatrını sayarım
Görmeyen gözde var olamadım neyime
Neyleyim kader beni yazmadıysa seninle
Benim toprağımın insanı merttir
Hiç namert olmamış, zalime boyun eğmemiş
Namerte göz yummaştır
Benim toprağımın insanı değişmemiş özünde kalmıştır
Yıkılmamış bir özü varken
Özündekine göz dikenlerin esaretine girmemiştir.
Gece karanlık
Hava sisli ve soğuk
Bir genç kızın ağlayışı böler sessizliği
Bu karanlık geceler ürkütücü
Tıpkı genç kızın isyanı gibi
Ne yapsam boş
Daimi yalnızlıktır bu yaşam
İçinde kalabalığın olduğu yalnızlıktır
Ufak bir gülüşün ızdırap olduğu vakittir
Yüreğinde silinen duyguların ardında kalır yalnızlık
Ve bu hayat daimi yalnızlıktır
Yalnızlıktır, çiledir, hasretliktir
Sözler dokunur oldu kalbime
Tane tane akıyor yaş halinde
Duymuyorsun, dinlemiyorsun, anlamıyorsun ki
Söyleyeyim de rahatlayayım diyemiyorum
Çok yoruldum bu beraberlikte
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!