Bu dünya dert keder dünyası mı?
Acıyı çeken sadece insan mı?
Yoksa insanların çektirdiği acıları
Söyleyemeyen hayvanlar mı ?
Bir başkadır Ankara.
Sararmış ağaçları vardır sonbaharda,
Islak caddeleri, kalabalık sokakları...
Bir başkadır Ankara.
Bir başkadır Ankara.
Şu karanlık eylülün başlangıcında göğü seyrediyorum.
Seni güneşe, kendimi aya benzetiyorum.
Sen olmadan ben var olamam.
Ama sen varken de ben orada kalamam.
Sen sıcak, iç ısıtan bir yazsın.
Konuşacak kimsem kalmamış
Abim sağır olmuş da bir haber salmamış
Dostlarımın arkası dönük, göremem
Senden başka kimseye dert yanamam
Konuşacak kimsem kalmamış
Kimilerinin savaşı bitmek bilmez
kimse yaşattığını yaşamadan ölmez
bu dünyada kimse yaşamaz ikinci kez
gerek var mı yalanlara sarılıp uyumaya
korkar insanlar söylemekten
Bak yine geldi çattı o zaman.
Zemherinin habercisidir sararan yapraklar.
Zambaklar gözükmüyor yağan kardan.
Bak yine geldi çattı o zaman.
Bak yine geldi çattı o zaman.
Bana Bir Ninni Söyleyin
Bana bir ninni söyle, anne.
Uzaklardan gelsin sesin,
Duman tütsün, toprak koksun,
Sobada çıtırdasın odunlar.
Sabahlar olmuyor benim dünyamda
Umut edilmiyor ay ışığında
Korkulmuyor karanlıktan ve sessizlikten
Alışıyorsun zamanla içindeki karanlığa
Sonra zaten bırakamıyor geceyi, verseler de güneşli günleri.
Ben sadece bir insanım
Güçlü değilim
İmkansızı aramıyorum
Sadece yazıyorum
Gücümü kalemime ve ellerime bırakıyorum
yoktur kimseye zararım
Seni bir daha görür müyüm sevgilim
İlk baharda cemreler düştüğünde
Son baharda ağaçlar son yaprağını düşürdüğünde
Yağmur dan göz kapaklarımı açamadığım da
Bir bankta otururken arkadan gelip gözlerimi kapattığında
Seni bir daha görür müyüm sevgilim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!