Eylül ve Yeşil Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Bir Eylül akşamıydı
Bütün yapraklar sarıydı
Bütün gökyüzü gri idi
Bütün şehir hüzünlüydü.
Bir tek senin gözlerin yeşil kalan
Bir tek senin gözlerin...

Eylül dedim
Sonbahar dedim
Hüzün dedim
Yalnızlık dedim
Ama sen
Sen yeşildin.
Bahar gibi
Gençlik gibi
Umutsuzluğun ortasında bir umut gibi
Karanlığın ortasında bir ışık gibi
Ölümün ortasında bir hayat gibi

Nasıl olur da Eylül'de yeşil kalır bir çift göz?
Nasıl olur da sonbaharda bahar taşır bir bakış?
Nasıl olur da hüzün bu kadar güzel olur?
Nasıl olur da ayrılık bu kadar yakın
bu kadar uzak,
Bu kadar imkansız,
Bu kadar mümkün olur.

Senin gözlerin eylül'e inat yeşildi
Yapraklara inat
Rüzgara inat
Yağmura inat
Ve bana inat.
Bana inat yeşildi gözlerin
Çünkü ben sarıydım
Çünkü ben griydim
Çünkü ben hüzündüm
Ve sen
sen bana inat yeşildin.