Eylül'e Veda Şiiri - Simya Nuran Aksoy

Bir Eylül daha usulca çekiliyor aradan,
Yaprak yaprak dökülüyor üzerimden yükler.
Kalabalık sözler, öğretilmiş benlikler,
Sıyrılıp gidiyor ruhumu yoran ne varsa.

Rüzgâr estiğinde düşen her bir yaprak,
Sırtımda taşıdığım bir yabancıymış meğer.
İçimdeki dönüşümün adıdır Eylül,
Kendime açılan en berrak ayna.

Ağaç da bırakınca yaprağın gölgesini,
Çıplak dallarıyla uzanır göğe;
Ben de kaldım dallar gibi,
Maskelerden uzak, yalın hâlimle.

Soyundum üzerime biriken gölgelerden,
Dışımın gürültüsü sustu, kalbimin sesi uyandı.
Beni bana taşıyan sessiz bir köprüydü zaman,
Unutulmuş özümü fısıldadı toprağın kokusu.

Şimdi elveda derken sarımsı akşamüstlerine,
Kalbimde yeşeren bahara doğru yürüyorum.
Geriye ne bir yaprak kaldı ne bir benlik telaşı;
Geriye sadece insan kaldı,
Geriye sadece kalbim…

30.09.2026