Eyvallah Şiiri - Dilek Aygün

Bir bir siliniyor her şey hafızamdan
Varlığımdan geriye kalan bir siluet
Ağırlaştı her şey bu aralar
Çöktü üzerime ihtiyarlık

Konuşur oldum kendi kendime
Kime ait bu ses
Sesime de yabancıyım artık

Bakışlarım donuk ve mat
Mimiklerim eskisi gibi değil
Gülemiyorum artık
Titriyor ellerim tutamıyorum
Düşüyor her obje ellerimden
Ne güzel bakardı gözlerim
Ne yakın ne uzak mesafeyi görüyor
Sisli bir havayı andırıyor bu aralar
Hiçbir sese duyarlı değil kulaklarım
Belki de hayrımadır duymamam
Bilemiyorum artık
Zor taşıyor ayaklarım ağırlaşan bedenimi
Biraz kilo versem iyi olacak
Unutmuşum geçmişte ne olduğunu
Sahi ne olmuştu dün
Bir hatırlatan olsa bari
Gelecekmi o da kim tanımıyorum
Sen sevmeyi severdin diyorlar
Sevgimi yok öyle bir şey
Sevdiklerim getirdi bu hale beni
Arkadaş kardeş dost bildiklerim
EYVALLAH hepsine...

Uzardı vedaların ayrılamazdın sevdiklerinden
Heyytt be..
Onlar..
Vazgeçtiklerimin sayısını bilselerdi
Çokta anlam yüklemezlerdi kendilerine
Çok yoruldu..
Gözlerim kulaklarım ellerim ayaklarım
Kalbim gönlüm ruhum

Ağır ağır siliniyor zihnimden her şey
Çekiliyor bulutların ardına
Kaçmakta herşey
Birazdan yağmur olup düşecekler
Göz kapaklarımdan...