Eylül Şiiri - Muhammet Bora Candan

Eylülde bir alacakaranlık vaktinde başladı sevdamız.
Hani bir kızımız olursa adını Eylül koyacaktık.
Ruhumun direnişine engel olamıyorum.
Senin hangi çirkin hâlin beni senden soğutabilir ki.
Hangi senden daha güzeli seni bana unutturabilir ki.
Dün gece yine ağladım.
Ağladım sana, bana, biz olamayışımıza.
Dün gece yine düşündüm.
Bizim sevgi dolu, masum bakışmalarımız vardı.
Yine bir dolunay vakti, yeni bir şiir daha…
Sol yanımda acılar ve içimde bitmez bir çaba…
İçimde ruhumdan daha derin bir şey var.
Senin sevgin esen bir rüzgârdan arta kalanlar.
Seni dolunaya gömdüm, ay yüzlü
Seni sensizliğe gömdüm ben
Seneler de sevgiler de senin olsun
Son bulsun aşka susuşun.
Bu şiiri dolunayın ışığında yazıyorum.
Karşımda Uludağ, elimde sigara
Sol yanımda bir ağrı ve aynı tarafta bir rüzgâr.
Yokluğunda kayboldun sen.
Eylülümdün sen, tüm hayatım olamadın.
Karlar yağdı ihtiraslarıma, empatim dağlara.
Karşımda karla bezeli üzgün bir Uludağ.
Zavallı, o da alışamamış senin yokluğuna.

Aralık / 2011

Muhammet Bora Candan
Kayıt Tarihi : 16.09.2025 13:51:00