Ey gönül Şiiri - Mustafa Çelebi 2

Ey gönül Kâbe’min biricik gülü,
bahçemde öten minik serçem...

Hoş geldin sevdâlım,
ruh-i revânım.

Seninle aşkı bulmadım yalnız;
kendimi buldum.

Meğer sen,
benim kendime tuttuğum
en eski aynaymışsın.

Ben sana baktım,
kendimi gördüm;
sen bana baktın,
kendini buldun.

Şems’in ateşi gibi
yaktın içimde ne varsa,
Mevlânâ’nın ney’i gibi
çektin ruhumun sırrını.

Şimdi hasret bile güzel,
çünkü senden geliyor.

Sen uzaktaysan
ben sana daha yakınım.

Çünkü aşk,
iki bedenin kavuşması değil;
iki ruhun,
aynı hakikatte buluşmasıdır.

Sen benim sevgilim değilsin yalnız,
aynam, sırdaşım,
ruh-i revânım...

Ve ben seni
bu ömrün içinde değil,
ömrün ötesinde sevdim.

Zira bazı aşklar
zamana sığmaz;

insan ölür,
ayna kalır.
Aşk ile....