Ey Aşk Şiiri - Mustafa Çelebi 2

Bizi böyle yakma ey aşk,
derûnî derûnî harâb ediyorsun bizi,
külümüzü savuruyor,
ruhumuzu dahi bizden çalıyorsun ey aşk.

Sensiz gecelerin yorgunluğu çökerken üzerimize,
bir âh kalıyor dudaklarımızda,
bir de suskunluğun ağır gölgesi.
Biz seni unutmaya çalıştıkça
sen kendini hatırlatıyorsun ey aşk.

Ne vakit kurtulmaya niyet etsek
bu Yusuf’un kuyusundan,
ayağımızdan tutup yine çekiyorsun bizi derinlere.
Biz çıkmaya çalıştıkça
sen dibe çağırıyorsun ey aşk.

Yakma bizi,
alma bizi bizden ey aşk.
Çünkü bizi bizden alırsan
geriye ne kalır?
Bir mahzun gönül,
bir bî-çâre ruh,
bir de adı konulmamış hasret kalır ey aşk.

İzin ver dönelim eski hâlimize,
eski sükûnetimize,
kalbimizin kendi nizamına.
Ama sen duvar da dinlemiyorsun,
kapı da tanımıyorsun;
doğrudan içimizden geçiyorsun ey aşk.

Bir güzelin gözlerinin derinliğine indiğimizde
ruhumuz raks etmeye meylediyor.

Sen geliyorsun,
o raksın ritmini bozuyorsun.
Bir naz ile mest,
bir sükût ile perişan ediyorsun bizi ey aşk.

Bizi bizden alıp
cenneti cehenneme katıyorsun.
Şekerimizden kaçmıyorsun amma
zehrimizi içmiyorsun.
Biz senin balına razıyız,
sen bizim zehrimize razı değilsin ey aşk.

Elinde Anka misali
yakıp yakıp yeniden var ediyorsun bizi.
Küllerimizin üzerine basıp geçiyor,
sonra bir nefesinle
yeniden diriltiyorsun ey aşk.

Bir güzelin zülfünün tek telinde
öldürüyorsun bizi.
Sonra o güzelin ruhuna da kıyıyorsun.
Kıyma!
Bir gönlü sevmenin cezası
iki gönlü birden harâb etmek olmasın ey aşk.

Korkmayız biz
o güzelin karşısına çıkmaya,
ellerinden tutup kendimize çekmeye.
Bir “gel” demeye,
bir “kal” demeye korkmayız.
Lâkin sen güzel ile çirkini,
vuslat ile firkatı,
günah ile sevabı
birbirine katıyorsun ey aşk.

İsyan ediyorum sana!
Yedi cihana baş kaldırıyorum.
Göğe söylüyorum derdimi,
yere söylüyorum,
kendi kalbime dahi sitem ediyorum.
Sen ise isyanımızı bile
bir merhamete çeviriyorsun ey aşk.

Biz alışık değiliz
masumane duyguların ihanetine.
Sen bizi öyle bir hâle getiriyorsun ki
ihaneti bile affetmeye meylediyoruz.
Kırıldığımız yerden seviyoruz,
yaralandığımız yerden sarılıyoruz ey aşk.

İzin vermiyorsun gidelim,
uzak diyarlara düşelim,
gurbet ellerde kendimizi kaybedelim.
Biz tam kendimizden kaçacakken
uzaktan sesleniyorsun:

“Gel...”

Ve yine dönüyoruz.
Çünkü sen bilirsin ey aşk,
insan bazen sevgiliden değil,
sevgilide kendinden kaçamaz.
Biz seni terk etmeye niyet ettikçe
sen bizi yine kendine çekiyorsun.
Biz “yeter” dedikçe
sen içimizden “biraz daha” diyorsun.

Ey aşk,
ya bizi bırak,
ya da tamamla.

Çünkü yarım bırakılmış bir gönül
ne dünyaya sığar,
ne ahirete.

Bizi yakacaksan yak ey aşk,
amma küllerimizi de sevgilinin avuçlarında bırak;
zira biz senden kaçarsak,
kendimizden kaçmış oluruz.