Ey Gafil Kişi Şiiri - Kasım Kobakçı

Hayatın bozuk bant, yedekli koşma;
Ekranda siliksin, ey gafil kişi!
Boş kaset gibisin, nafile coşma;
Kaydı hep kesiksin, ey gafil kişi!
*
Zihninin kaseti tozlarla dolu,
İleri sarmanın bulunmaz yolu,
Yedekli koşmanın kopmuş sağ kolu;
Pek otomatiksin, ey gafil kişi!
*
Durdur tuşu basmış, donmuş hayalin,
Bozuk videodan farksız bu halin,
Şu geniş beldede yoktur emsalin;
Çok da mekaniksin, ey gafil kişi!
*
Yedekli koşmayla koşarsın belki,
Kafanın içinde sesler hep eski,
Ne kadar sarsak da düzelmez tepki;
Çağ dışı antiksin, ey gafil kişi!
*
Kopuk şerit gibi döner nöbetin,
Yedekli koşmada kalmaz kıymetin,
Ekranda uçuşur siyah suretin;
Cidden de trajiksin, ey gafil kişi!
*
Tuşlara bastıkça tıklar makine,
Sen aynı yalanı sardın bak yine!
Yedekli koşmanın düştün peşine;
Aklınca çeviksin, ey gafil kişi!
*
Kristal kafalarda birikmiş kirin,
Ne bir anlamın var ne de bir yerin,
Boşlukta yankılar kuru ezberin;
Sanki sentetiksin, ey gafil kişi!
*
Yedekli koşmada yedek ararsın,
Dağılan bandını boşa sararsın,
Ne bir renk verirsin ne de yararsın;
Hayli ironiksin, ey gafil kişi!
*
Bu diyar bilgenin sözünü seçer,
Senin bozuk kaydın izlenmez, geçer,
Gerçeği görmeyen bilgiden göçer;
Bilgice eksiksin, ey gafil kişi!
*
Bak yine bu ozan sözü uzattı,
Yedekli koşmayla kaseti attı,
Gafilin motoru yandı, kapattı;
Bütünce bitiksin, ey gafil kişi!