Ey benim gibi doymaz nefis taşıyan dostlarım,
Mana denen hayatı yaşıyoruz biz yarım yarım…
Meyletmeyin dünyaya sırtını dönmüş gidiyor,
Giderken aslında bana siz meyletmeyin diyor…
Oysa ahiret hep bize doğru doludizgin geliyor,
O da ne yapacağını çok iyi bir şekilde biliyor…
Nerde benim o civan mert delikanlı hallerim,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta