Evren Özcan Şiirleri - Şair Evren Özcan

Yatağımı boş bıraktın,
Yüreğimi boş bıraktın,
Gözlerimi boş bıraktın,
Bana gitmek nedir anlattın.

Yanarken kor dudaklarında,
İçimden sen süzülüp aktın sana doğru.
Seni dudaklarından aldım,
Tüm gözeneklerimden sana verdim,
Kalp sızıntılarım, sensin derdim.

Sihri değneğinde,

Hangi büyüde masalsı,

Kayıp kitap çocuk…

Islandı gözlerim,
Gökyüzüne bakınca.
Doluverdi gözlerim,
Bulutları görünce.

Buğu pencereler gibi gözkapaklarım,

Bırakıp da gider miyim,
İçkileri kendime layık görebilir miyim?
Nefes aldığım tek yer gözlerin.
Ne bir sigara dumanı ne bir deniz kıyısı...
Hiçbir şey sana benzemez,
Senden başka.

Ben yine sana küfürsüz,

Sana derin.

Sol göğsümün üç parmak altında

İçten içe yanık yanık türküler söyledim kendime.
Kiminde yar tuzaktı,
Kiminde gurbet uzaktı.
Her gün doğan güneşe şükreder oldum,
Kabrime girmeden, kabrim bana kucak açtı.

ama dur ölmeyeyim öyle...
seni üzmek istemem be gülüm..
ölüm benden uzak olsun..
yoksa seni üzerim...
son bir nefes alıp da sensiz mi kalıcam demem
seninle sonsuzluğa uzanıcam derim

Rüzgar olmak var
Su olmak var
Ağaç olmak var
Şu dünyada neler olmak var
Tabutçu olmak var
Kefenci olmak var

Konuşan ben var,
Bir de konuşulan ben.

Konuşan ben var,
Bir de yalancı ben.