Evim Şiiri - Sibel Orhan

Gaz lambası yanıyor hafif isli camı,
Köşede tekli bir koltuk, dünyayı sırtlamaktan yorulmuş
Sehpayı sorma; üzerinde kurumuş bir papatya demeti,
Gül değil hani, sarı sarı papatyalar
Vazoda da var kurumuş bir tutam çiçek,
Atmaya kıyamadığımız, ömrümüzün ufak tefek kalıntıları

Perdeler uzun, camlar kısa ve ıslak yitik,
Odada tülümsü, hafif serinlik
Danteller serili ince ince;
Anne emeği, göz nuru, alın teri...
Etamin kırlentler var koltukta, göğsümüze yasladığımız hatıralar,
Sehpa üstünde küçük biblolar, tozlu bir de sevimli
Evim benim, yuvam, servetim!