Evde Bir Adam Var

Dışarıdan bakınca gayet yerinde bir adam.
Gömleği ütülü,
ayakkabıları temiz,
igülümsemeyi biliyor.
Oldukça da şakacı

Kimse onun geceleri buzdolabının sesini bir insan sesi gibi dinlediğini bilmiyor.
Mutfakta bir sandalye var,
her akşam aynı yere çekiliyor.
Adam karşısına oturuyor,
bir şeyler anlatıyor ona.
Sandalye susuyor.
Adam bunu uzun zamandır yadırgamıyor.
Bir fincanı var mesela,
kulpu hafif çatlak.
Her sabah onu eline alıp
“Bugün nasıl olacak?” diye soruyor.
Fincan cevap vermiyor.
Ama adam cevap vermemesini bir çeşit cevap sayıyor artık.
Pencereler de biliyor onu.
Akşam olunca perdeleri kapatıyor,
çünkü dışarıdaki ışığın içeridekinden daha gerçek görünmesine tahammül edemiyor.
Televizyonu açık ama sesi hep sıfirda.
Reklam seslendiren soytarilara tahammülü, telrvizyonun sesi gibi.
Sıfır...

Bir gece duvara uzun uzun baktı.
Duvar da ona baktı.
İkisi de ilk kez anlaşılmış gibiydi.
Sonra saat sustu.
Adam saati kurmadı.
Zamanı ayak uyfurmak için saati değil,
kendini kurdu.

Telefon çaldı tuhaf bir saatte
“iyiyim” dedi.
Bu kelimeyiöyle ustalıkla söyledi ki
karşıdaki hiç şüphelenmedi.
“iyiyim” diyerek kendine en kalın perdeyi çekiyordu.
Kalın, siysh, kadife perdeler.
Evdeki ses kadar ışıksız.
Sıfır...

Gece yarısı koltuğun ucuna oturdu.
Televizyon kapalıydı.
Kendi yüzünü görüyordu ekranda.
Bir süre baktı.
Sonra televizyona,“Sen de mi?” dedi.
Ev sessizdi.
Ama sessizlik gecenin cevap vermesinden daha kalabalıktı.

Sabaha karşı mutfağa gitti.
Bardağı aldı,
musluğu açtı,
suyu doldurdu.
“Sen bari beni anla,” dedi.
Bardak yine sustu.
Adam gülümsedi.
Anlaşılmadığı yerde eşyaları insanlaştırdığını biliyordu.
Bilmezden geliyordu.

Sabah olduğunda gömleğini giydi,
saçını taradı,
aynaya baktı.
Ayna onu her zamanki gibi gösterdi.
İyi.
Düzgün.
Sakin.
Kimse bilmiyordu
aynaya bakan adamın içinde bir ev daha olduğunu.

O evde bütün kapılar açıktı,
Gel gör ki
hiçbir odadan çıkılmıyordu...