Ev Şiiri - Anıl Arslan

Hep mecburi çıkıyorum sokağa
Sokağa çıkmadan eve gidilmiyor
Çıktığım mekan hoş ama hep bir başkasının
Ya palanın ya haydarın ya kamranın yeri
Altın parıltılı şeyler hep ücrete tabi
Sıvı olanlari dahi
Sokağa çıktımı ilk nefes, derin ve ferah
Sağlaması, eve gidilebilirliğin.
Ev, gidilebilir bir amaç ve muhtemelen sıcak
Dinç ve hülyalı vucut, eve doğru kararlı ve amansız
Dünyanın hülyasını sırtlansa yolu yok evi şaşırmaz
Yaya yalnız,
Minibüs neşeli, neşesi eve gidenlerin coşkusundan
Yolda bir dolu ışık,
Çoğu eve gitmişlerin sokağa yansıyan huzuru
Kim bilir hangi film oynuyor, televizyonda
Eve gitmiş bilir.
Bu ışıklar, hep eve gidememişe bir vaat:
Bak eve gidilebilir! Onlar gitmiş, çabuk.
Kim bilir o, bu evlerin hangisinde?
Hangisi bu evlerden aradığın?
Yok ev şaşırılamaz! Şaşırma.
Seninkine daha var.
Hem bu evlerin, sarı sıcaklığı bir yarı masal!
Şaşırma!
Çoğuna seni bağlasalar durmazsın.
Duracakların senle hoş durmaz.
Hem tüm bu ışıklardan medet umarken,
Sende eve yakışacak hal mi var?