Sokağın Dışında Bir Kare
insanların yüzlerinde, yarım kalmış cümlelerinde,
bir duvarın gölgesinde,
çoktan unutulmuş bir eşyanın üzerinde
ararken zamanı…
yolun sonu
sonbaharın, insanın ve zamanın birbirinden habersiz vedası…
bir yol
nereye vardığını bilmediğin,
yorgundu sokaklar
ışıklarını erkenden yakan dükkânlar kadar hem de
kimsenin bakmadığı bir kaldırım kenarına konardı bir mucize
kırılgan kanatlarında baharı taşıyan bir kelebek olurdu o bazen
bazen de unutulmuş bir çocuğun gülüşü
Asılı paslı bir çiviye
Eğrilmiş kadrajı
Kenarı kıvrık, saklı köşesi
Boş çerçeveye yakın
Siyahı azca
Beyazı ise neredeyse sepya
Kıyıda kalan zaman
Kıyıdayım
Bir taşın üzerinde
Siyah ve beyaz arası bir yerde
Deniz önümde
gece oldu yine
sessizce çöken omuzlarıma
eski bir şarkı gibi yokluğun
bir pencere aralığında bekledim
bile bile gelmeyeceğini
oturur bir çocuk karanlığın içinde
geçer önünden koca bir ömür
hiç yaşanmamış düşlerinin sessizliğinde
zaman yürür gider,
kalır kendi eşiğinde
Gün doğmadan inerim yokuşundan
Nazar edemem gözlerine pencerenden
Bilirim elinde yüksüğün ve de iğnen
Rengarenk dünyanda ibrişimlerin
iki ağaç bir kıyıda
biri sana benzerdi sessizliğiyle
biri bana
eğilmiş göğe doğru
biraz kırgın biraz yorgun
gelemeyen ve de gidemeyen sözlerim
sürükleniyor akıntıyla devrikliğim
düşlerim hapsolmuş
pranga dolanmış boynuma
nefes alamıyorum




-
Es Ra
Tüm YorumlarNe güzel kelamdân anlayan güzel bir kalemin beğenisini kazanmış olmak. Hem hâldaş hem adaşım...Sevgiler sana şair.