Mutluyum ben şimdi, kendi dünyamda;
Masamda dem oldu eski anılar.
Maziyi düşünüp hatırlasam da,
Geriye dönüş yok, orda kaldılar.
Yaşanmadı diye bil o günleri
Mazimin üstüne bir çizik çektim,
Silindi gönlümden o eski yerin.
Sen beni kaybettin, bunu bilesin,
Benim için artık, yok bir değerin.
Nasıl inanıp da, nasıl da kandım?
Neden deşip maziyi ağlayıp duruyorsun?
Madem unutmuş seni, hâlâ ne anıyorsun…
Ömür denilen bu şey, anlamazsın tez geçer,
Madem unutmuş seni, hâlâ ne arıyorsun…
Seni candan sevene vereceksen ver değer,
MAHKEME DEVAM EDİYOR
Gecenin nabzı atıyor taş duvarlarda
Bir rüzgâr, eski bir türküyü fısıldıyor
Zaman, bir mendil gibi katlanmış avuçta
Yıldızlar desem suskun bir mahkeme gibi
MAHKÛM OLDUM SENİN HEP HAYALİNE
Mahkûm oldum senin hep hayaline,
Mah Cemalini hiç izleyemedim
Bugünde aklıma geldin sen yine
Yaş doldu gözüme gizleyemedim
Kaçırma gözlerini yabancı gibi durma,
Beni böyle üzerek kâlbimden yine vurma…
Bana bunu yaparak ne geçecek eline?
Yıllardın acı verdin, son bir kez olsun kırma…
Benim kadar hiç kimse bilmez senin kıymetin
Kader bana oynadığın bunca oyun yetmedi mi?
Ne olursun yüzüm güldür, güldürmezsen tezden öldür.
Verdin bana onca çile, çektim çektim bitmedi mi?
Bencileyin bu kuluna, yaptıkların hep zulümdür...
Ağyar güler, ben ağlarım, zemheri kıştır baharım,
Kaderde varmış ayrılık,
Elimden ne gelir artık?
Bir ömür sürsün isterken,
Çok kısa sürdü ne yazık…
Artık benim tek tesellim,
Gülşen’de gezersin güller güzeldir;
İçinde birisi sana özeldir.
Bağlanırsın ona can-ı gönülden,
Farkın kalmaz olur yanık bülbülden.
Gözlerin göremez başka birini,
Bir anda yaşarsın aşkın sihrini.
Ne o âşktan bir eser ne de bir duygu kaldı,
Dökülen gözyaşları hepsini silip aldı.
Boşuna bir bekleyiş, boşuna imiş özlem,
Acı çeken bu Kâlbim bunu çok geç anladı.
Yıllar yılı toplanan, birikmiş onca acı,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!