Eren Çiçek Şiirleri - Şair Eren Çiçek

Benimle uğraşma kaptan
İzin ver
Kendimi denize atayım
Ben
Bulutların nerede olduklarını biliyorum
Bırak beni

solmuş bir çiçeğin susuzluğunda boğulurken

yorulduğumda ellerimi tut

kaybolursam bul beni

uçarken ren geyikleri
acaba üşüyorlar mı diye
yanına gidip ellerimle
başını okşamak isterdim

Bak
Orada bir güneş var
Senin için yanıyor
Üşümemen için...
Dünya, kendi ekseni etrafında tam bir tür attığında

ruhun tufanından esen umudun tasolarıdır fasanın fisoları merdiven köşelerinde soyulur çocuksu hayallerim sümüklü bir arkadaşım ortak olur geleceğime ‘kader nedir?’ diye bana sorar yaşadığım an hayatı umursamadan uykuya dalar ölü geçmişim bana kalsa gitmeyeceğim bir bardak suyun yanına ‘hayrat malıdır…’ diye içmeyeceğim ıslak yağmuru beni yöneten birisi var içimde aşk gibi beynime yüklenmiş duygular silgisi olsa tenimin siler üflerdim rengine çizdirmezdim kendimi marifetli ressamın zarifetli eline oyuncağı olmazdım Tanrı’ların ‘ruh’ der ‘ölüm’ diyemez önüme düşen çelişkili bakışlar bedelli amaleliğin yüzüne vurur siyah kart tozunu çekince içime boğazımda gıcık yapar yan odalar kalemleri yemin eder çam kokulu masalarında o yürüyünce sen durursun sistemin kokusu çıkar koltuk altından davetiye burnundan girer içeriye ölüm korkusu yerde ayak izleri vahşi kapitalizmin meyvesi hala dalımda durur açlığımın

insanları ölümsüzleştiren ıslak kalabalık yağmuru bir solukta içine çeken çöl renginde bulutlar dışı yosun tutmuş yeşil kar taneleri sizlerle aynı gezegende yaşamak güneşin etrafında dönmek mısır tarlasında uyumak bunlar unutulacak şeyler değil

yorgun bir hamal durağında unuttum bütün umutlarımı
beni terk ettiğinde anladım üzeri bakışlarınla kaplı rengarenk yalanlarını
şimdi sadece susalım
gözgöze gelmeyi unutalım
bir mendil açalım kalabalığın önünde
sen şarkı söylersin

yüzüme yüzüme vur gerçekleri ey soğuk koynumdan içeri gir oynaş benimle titremek kolay iş ey boşlukta gezen varlıklar yokluğu sen doldur madde ben olayım buz kaplasın üzerim çocuklar kayak yapsın üşüyen hatıralarımda üstüme üstüme damla ey yağmur saçlarımdan içeri sız düşün benimle hayal kurmak kolay iş ey gökyüzündeki bulutlar maviyi sen doldur deniz ben olayım buz kaplasın üzerim çocuklar piknik yapsın en sakin kenarımda

bir daha ölmemek için bir daha gelmeyeceğim dünyaya

bir daha ölmeyeceğim bir daha doğmamak için

ölüm ve yaşam arasında sıkışan kalbimin kapılarını

avuçlarını güneşe uzatıp ısınmaya çalışan sokak çocuğuyum ben
"kimsesiz..." demeyeceğim
çünkü benim onlardan daha çok hayalim var
bir düşün
sokak çocukları neden ekmek çalar
çok acıkmalarının dışında başka bir sebebi var mıdır arkasına bile bakmadan koşuşturmalarının