Erdal Koca Şiirleri - Şair Erdal Koca

Düğün dernek kurulsun damat çeksin halayı
Siz de geri kalmayın kız oğlan emmi dayı
Biz çok evlenen gördük hele bitsin balayı
Kaşlar nasıl çatılır nasıl bükülür boyun
O zaman belli olur ak koyun kara koyun

Ne zaman seni anıp biraz eskiye dalsam
Bitmeyecek sandığım günler gelir aklıma
Yatağıma uzanıp derin bir nefes alsam
Sözlerine kandığım günler gelir aklıma

Gönlümün yıllar yılı hep kanayan yarası

Denizler bilemez damla ne demek
Nehirde akarsa aldanma sakın
Ocakta ateşler bahane demek
Elini yakarsa aldanma sakın
*
Yâr! Yüce dağların karı boşa mı?

On sekiz yaşında gençlik halinle
Hayalimde öyle kal bana yeter
Ceylan gözlerinle ay cemalinle
Bir ışık misali çal bana yeter

Bu dünyayı yalnız bizim sayarız

Bağbozumu Bahçeli’nin
Bozkurt yapan o elinin
Yiğitliği sam yelinin
Kaldırdığı toz kadarmış

Tunç dağları delecektik

Ben razıyım yeter ki gel
Bulma artık bir bahane
Yol yokuşsa sanma engel
Uzak dersen, yer bahane

Güneş kaç kez doğdu aştı

Her ne zaman nerede bir göçmen kuş uçarsa
Gelip gönül bahçeme konar diye bekledim
Bulutlar dağılıp da hava biraz açarsa
İçimdeki fırtına diner diye bekledim

Sevenlerin ruh hali kar kış demez sis demez

Yağmur olsam yağar karsa erirdim
Peşinden giderek can da verirdim
Sonu vuslat ise bin yıl yürürdüm
Yolların manası başkadır bende
*
Kim sevip de kimler muradın almış

Kaç kış geçti kaç yaz geçti kaç bahar
Ben de insan ben de canım, özlerim
Ah bir bilsen…! Nasıl geçti o yıllar
Akşam sabah hep yollarda gözlerim
Ben de insan ben de canım, özlerim

Ocu, bucu, senci, benci
Fark eder mi? Beyaz/zenci
Katledenler! Bunca genci
Patlamada ben de öldüm

Ben de insan ben de canım