Erdal Koca Şiirleri - Şair Erdal Koca

Ola ki yolun düşer…! Hani bin yılın başı
Nemli toprak görürsen ya da ıslanmış taşı
Sakın deme kim geldi niye dökmüş gözyaşı
Gelen benim…

Dünlerde aradım hep sen yaşarken yarını

Terk ettiler hep peş peşe
Ne zevk kaldı ne de neşe
Kırk yıldır yanan ateşe
Kar düşerse kor görürüm

Güneş doğar karlar erir

Kadehler meyi sever
Neyzenler neyi sever
Herkes bir şeyi sever
Ben yalnız seni sevdim

Yıldızlar ayı sever

Sanma ki bir başka birine yazdım
Kalbimin en derin yerine yazdım
Ferhat’a yazdım, Şirin’e yazdım
Yâr sana gelince çaresiz kaldım
*
Seni düşündükçe gark olur gama

Gözlerimde uyku yok geziyorum şafakta
Böyle hayal kurmakla bu geceler biter mi
Bütün yolcular sensin sana benzer uzakta

İnan her günüm aynı yalnızca bu sefer mi
Böyle hayal kurmakla bu geceler biter mi

Kime kahredersin, celâlin kime
Ne olur anlatsan bir deli gönül
Yıllar yılı gittin bunca hekime
Demediler çare yâr deli gönül
*
Sevap olsa bunu yatırlar almaz

Kış, kıyamet gibi yağmur dolu kar
Van Edirne Sivas Çorum Bolu kar
Üç ay oldu kapatmıştır yolu, kar
Tuttu artık gelemezsin demiştim
*
Kapım da açıktı inan ki… Cam da

O can alan gözler görebilseydi
Ben de bir insanım, böyle olmazdı
Bu yarayı herkes sarabilseydi
Çürümez her yanım böyle olmazdı

Ne Çorum ne Gönen Manisa Aydın

Sonun da sonu varmış bitti verilen ara
Anlımıza yazılmış bu kader ondan kara
Yaşlanır anlatırsın her akşam çocuklara
Mecnun’la Leyla gibi, Kerem’le Aslı gibi
*
Çocuklarını uyut… Maziyi anlatarak

Bolca öküzü varmış bu mereksiz dünyanın
Sandın ki direğisin bu direksiz dünyanın
Nesine heveslisin bu gereksiz dünyanın
… Sağlığında sen çalış kazan ağalar yesin
… Sonra koro halinde Allah rahmet eylesin