Erdal Ceyhan Şiirleri - Şair Erdal Ceyhan

RUBAİ 11.

Sevilmişsin sevmiş hep hayaldi bunlar
Dünyada oynanan bir oyundu bunlar
Sevmiş sevilmiş bütün hep oyuncular
Sonunda bir meyhanede çöküp kaldılar.

Güneş pırıl pırıldı kulübemde
Karılarım meltemlerle salınan
Ağaçlar gibi parlak ve inceydiler
Çocuklarım büyük nehrin sularına
Dalarlardı, ta dibine kadar
Kanom, timsahlarla kavga ederdi

RUBAİ 21.

Aşk aşk diye diye nefesin kurudu
Zamanın geçti nice ırmaklar duruldu
Artık gevezeliği bırak ahvali anla
Nice değirmenlerde nice tuzaklar kuruldu..

PKK’cılar dağları haraca kesiyor
Biz onlara
“Açılım” ilan ediyoruz
İsyancılar kentlerde geziyor
Biz komutanları içeri atıyoruz.
İskenderun’da 6 şehit 10 yaralımız var

Adam mı

Küçücük bir adamdı
Büyümek istedi
Düşe kalka büyüdü
Büyüdüğünü bilmedi.

Bana sevgiyi öğret,dedim sana
Bana bir gül verdin.
Bahçelerde erik vardı. Gösterirdin.
Giderdim.

Birden nedense konuşamaz olurduk.

Afrika aziz Afrika
Senin çocukların yalnız ve üzgün
Afrika aziz Afrika
Senin çocukların birbirleriyle savaşta
Afrika aziz Afrika
Çocukların birbirini öldürüyor

O giden günleri anımsarım
Çamurdan evlerde otursak da
Dürüstlük ve onur yaşardı kanımızda
Ve herkes inançla dua ederdi.
Son günlerde her şey değişti
İşte bütün bunlar için ağlıyorum:

Artık sözcükleri kullanmayı kestim
Çoktandır anlatmak istediğimi anlatamıyorlar
Cümleler bile yetersiz
Hiç bir anlam ifade etmiyorlar
Sözlükler, makaleler, öyküler
Anlatamıyor ne duyduğumu

Babacığım güzel bir bent yaptın
Kulhi köyünün yamacında
Güzel bir havuz için toprağı kazdın
Ve nice çiçekler ektin
Onun çevresine.