Erdal Ceyhan Şiirleri - Şair Erdal Ceyhan

Senin dostun olmak isterim
Ezelden ebede kadar
Bütün tepeler düzleşinceye
Bütün nehirler kuruyuncaya
Bütün ağaçlar çiçek açıncaya
Yazın kar yağıncaya

Mecidiye köprüsünden geçiyoruz, yayan
Yolumuz Viyana illeri
Önümüz Yunan
Ahirimiz Osmanlı..

Edirne’nin ışıkları yanıyor

Kim keşfedecek seni burada
Bu şiirler debdebesinin ortasında
Uzaklaşan ışıklar karanlığında
Azrailin seni astığı yerde..

Saraçlar Caddesinden aşağıya

Sabah sabah Emniyet Yolundan aşağı
Koyverdim kendimi, gittim ileri
Eğitim Fakültesinin orda durdum
Bekçi’ye bizim evin yerini sordum.

Akşamdan kalmayım ya olsun o kadar

Bir gün ölürken elimden tutan
Yaşarken yüzüme gülen bir tek sen oldun
Saçımdan tuttun yerlerde sürüdün
Çağırdım seni. Arkana bakmadan yürüdün.

Irgat mısın,maraba mı, amele mi.Nesin?

Kraliçe Anastasya emretti zayıfla, diye
Anacığım,bu göbek bana dedemden hediye
Kendisi zaptiye nazırıydı Havsa Cumhuriyetinde
Sen nasıl laf edersin bu şanlı geçmişe..

İşte laf olsun beri gelsin

Sakallarım uzuyor
Kim kesecek onları
Kilometrelerce uzun sakallar
Çocuklar peşinden geliyor
Sakallarıma tutunuyorlar
Kilometrelerce çocuklar

Ateşler içindeyim
Cayır cayır yanıyorum
Bulutlar arasında
Döne döne
Seni arıyorum
Ölmüşüz

Ne olacak
Bu işin sonu…
Bütün büyük balıklar
Küçük balıkları yiyince
Bize de herhalde
Kuru ekmekle

Artık yazıları
Zor seçiyorum
Bir gözlük yetmiyor
Hanımın gözlüğünü
Ödünç alıyorum
Hah, böyle daha iyi