Erdal Ceyhan Şiirleri - Şair Erdal Ceyhan

O şimdi uzak bir kentte şiirini yazıyor
Mısralar üşürerek ne dünyalar kuruyor.

Arada nice dağlar var,yar ne anlar eyvahtan
Düşünüp düşünüp, yepyeni sorular soruyor

Yolumuz Birecik üzeri Urfa
Yandım aman oy Nizip illeri
Hiç aklımdan gitmiyor yarin kolları.

İki elim bileklerden bağlı
Omuzum zaten Nemrut'a yaslı

Herhalde şafak sökmektedir
saat sabahın beş suları
iki güvercin çırpmıştır kanatlarını
karanlıklara
cumbalı pencerelerden
sardunya,fesleğen çiçekleri sarkmaktadır

Karabasanlar içindeydim dün gece tükendim gittim
Hep senin gelip gitmelerin ikircikli, kendinden
Avuçlarım nicedir bom boş çeşme başlarında
Doldurulan avuçlardan sular akıp bitse bile
Sana her gece yeniden tutkunum.

Ölen bir kuşun ötüşü
dağ arası, keçiler, yeşil yapraklarıyla orman
gerilir üstüne kasabanın,
akşam girer mavi kapılardan
yerliler bastırır sinemayı
çalılar içinden bir çocuk fırlar

Boz eşeği katır sanıp karlı dağları aşırdın.
Be adam yollar yol değil sen zamanı şaşırdın

Seni yolda çelmelemeyen beşer mi kaldı
Sağa sola bakmadın kimseye aldırmadın.

Bir dünya yarattım kendi kendime
Kendi yalnızlığımda kendimi buldum
Gün oldu kafes kapaklarını araladım pencerelerde
Benim gidemeyeceğim ülkelere gidecek olan
Uçan kuşların ardından bakakaldım.

Yarım yamalak söylediğim türküler
Nice yıllar açılmasını beklediğim perdeler
Hiç anlatamaz halimi perişan dizeler
Sakın ha, ben böyleyim.Bana dokunma.

Burada oturuyorum, belki de bekliyorum

Hayal bu ya..
Şimdi Erdek’te bir kayıktasın
Tavşan adasına doğru yol almaktasın
Altında nazlı nazlı kırıtan
Mavi, çırpıntılı dalgalar.

Gökyüzünün sonsuz güzel bahçelerinde
Koşmacalar oynayan çocuklarla melekler
Aldatılmış günlerin garip insanlarıyla
Kanlı dudaklarına bir parça boya ekler.

Ha deyince uzanan uykulara dadanan