Erdal Ceyhan Şiirleri - Şair Erdal Ceyhan

Adam ol adam ol derken oldun eşek
Buna insanlar değil eşekler şaşacak
Eşekler cennetinde yer ayırtıldı
Hala aymazsan palanın düşecek.

Ah ben yanılmışım
Yaş tam 32
Gözlerinden akan kan değil yaştır
Kocası öleli altı ay olmuş
Vurmuşlar bir dağ başında
Uzanmış yatıyormuş.

Kalenin bedenleri düz gider gidenleri
Ey bu yaşlı kentin sakallı erenleri
Biz gizli iştik şarabı, mezara düştük
Ya siz esrik geldiniz bigünah ezenleri.

Gitsek gitsek varacağımız alnaç köyümüz
Bilsen anlasan asilzadedir bizim soyumuz
Yollarda çok oyalandın,ağyara kandın ama
Yalana amenna demez, sıksan suyumuz.

Kızlara fiyaka için şiirler yazdık
Kendi mezarımızı kendimiz kazdık
Aslında onlar oltaların ucunda
Biz çırpınıp duran zavallı balıklardık.

Her gün aşk aşk aşk diye aşık olanlar
Aşkın kendisine değil lafzına tutulanlar
Aşk değirmenlerde bir ton un öğütmektir
Değirmeni bilmezsin bu ne laf etmektir.

Kağıtları topla,yak
At ateşe, yansın gitsin kül olsun
Benim aşkım sana feda bir gül olsun.

Bursa’nın içinde bir garip güvercin
Beyaz mı beyaz, üstelik gözleri mavi

Zurnanın zırt dediği yerde
Yarana tuz basacaksın
Öyle carta curta aldırmayıp
mandepsiye konacaksın.

Bizim evin üstü Roman mahallesi

Gülü dalından nasıl da çekip kopardılar
Ah! koparanlar çiçeğin ahına yandılar
Leyla vü Mecnun bu ah ile kavruldular
Ondandır bunca eşşeğin o kadar inlemesi.

Adana'da bir yavru
Baraja doğru eğilmiş
Osman'dan sözediyor

Sanki dünya Osman'ın.