Erdal Ceyhan Şiirleri - Şair Erdal Ceyhan

Gitsek gitsek varacağımız alnaç köyümüz
Bilsen anlasan asilzadedir bizim soyumuz
Yollarda çok oyalandın,ağyara kandın ama
Yalana amenna demez, sıksan suyumuz.

Kızlara fiyaka için şiirler yazdık
Kendi mezarımızı kendimiz kazdık
Aslında onlar oltaların ucunda
Biz çırpınıp duran zavallı balıklardık.

Her gün aşk aşk aşk diye aşık olanlar
Aşkın kendisine değil lafzına tutulanlar
Aşk değirmenlerde bir ton un öğütmektir
Değirmeni bilmezsin bu ne laf etmektir.

Kağıtları topla,yak
At ateşe, yansın gitsin kül olsun
Benim aşkım sana feda bir gül olsun.

Bursa’nın içinde bir garip güvercin
Beyaz mı beyaz, üstelik gözleri mavi

Zurnanın zırt dediği yerde
Yarana tuz basacaksın
Öyle carta curta aldırmayıp
mandepsiye konacaksın.

Bizim evin üstü Roman mahallesi

Gülü dalından nasıl da çekip kopardılar
Ah! koparanlar çiçeğin ahına yandılar
Leyla vü Mecnun bu ah ile kavruldular
Ondandır bunca eşşeğin o kadar inlemesi.

Adana'da bir yavru
Baraja doğru eğilmiş
Osman'dan sözediyor

Sanki dünya Osman'ın.

Ne oldu da anlamadım
Her halde bir şeyler oldu.
Ben bu sokaktan geçiyordum.
Kafama bir şey mi düştü ne..
Birden ayılıverdim.
Ah! Tanrım ben nasıl unuttum

Gönen Parkında rastladım ona
Kime, diye soracaksınız
Şu bizim Pakize’ye..
Gelip böğrüme dürttü bir hacı ana
Baktım saçları bembeyaz,biraz ürktüm
“Sen beni nasıl tanımazsın,” dedi

Nasıl bir hayat bu
yaşarken yanıyorsun
yanarken kalbin kanıyor
kanayan kalbin bir nehir oluyor
beyninin içine doluyor
dolu bir beyin