Ercan Keskin Şiirleri - Şair Ercan Keskin

Bana onca şiiri yazdıran sendin inan ki;
Ulaşılmazlığıyla meçhule sürükleyen,
Aşkların varlığına inanmazdım halbuki.
Her şey mazide kaldı seninle değişen,
Aşksa felsefesi yapılacak kadar derin/
Mevzulardı umutsuz , kısa sürede biten!

Bazan insan hayattan enikonu yorulunca
Mevsimlerin coşkusu ,yaşama sevincinin
Gözlerden yansıyan parıltısı kaybolunca

Söylenecek sözlerin anlamı kalmıyorsa
İmgelem kısırlaşıp uyaklar tutmuyorsa

Ne denli uzaksan o kadar yakın
Seni görmesem de sevebilirim
Aşk bu hiç belli olmaz bir bakarsın
Belki de arkadaş olabilirim

Sevgiyi ararken aşkı bulurum

Öyle doğdun birden ,yitirdim seni.
Yağmurla , apansız güneş ışır ya !?
Unutmam, uzaktan : Veda buseni...

Yoksanışa hiç alışık değiliz ;

Bir şiir yazmak isterim, dur durak
Demeden, ruhumda ışık sönmeden
Hafızamda uçuşan simgelerim
Artık kalem tutmayan parmaklarım
Ağır aksak titreyen ellerim
Kargacık burgacık yazılarımla

Bu kaçıncı gidiş umut kalmadı
Sabır küpü oldum duyan olmadı
Ne arayanım var ne de soranım
Avuntum başka bir bahara kaldı

Onca inci dizi şiirler yazdım

Ben böyle değildim ışığımı söndürdüler
Hiç acımadılar sevdaya mahkûm ettiler
Yazgımın peşi sıra engellendim, ötelendim
Yeise kapılma sakın ha sabret dediler

Gönül gözüm açıktır görüyorum sonumu

Yapraklar dökülürken İzmir’de bu sonbahar
Terk-i diyar eyledi yuvadan kırlangıçlar
Garip kaldı aşiyan belki döner ilkbahar

Aheste düşer iken toprağının bağrına
Ölü yapraklar gibi ben yanacağım narına

İzmir’im terk edemem seni vazgeçemem senden
Ayrı kalamam öyle çok uzak diyarlarda
Sıla hasreti zordur dayanamam ezelden
Akşam hüznü çöker boran olur bağrımda

Hatıralar toprağa bağlar insanı hep

Kapalı şiirde sen kendini gizliyorsun;
Açık şiirde ,adı üstünde bu şansın yok;
Gittikçe şiir dilinden uzaklaşıyorsun,
Makyajsız halin çok kötü, içe dön; kaçarın yok!

İmgesiz şiir aklın yaratıcılığına;