Nasılsın diyorlar,
İyiyim diyorum.
Gerçekten iyi miyim?
Bende bilmiyorum.
Umudu olunca insanın,
Kafamda fırtınalar var,
Kalbimde en şiddetli depremler,
İçimde kaldı bazı sözler,
Kağıda bile yazamıyorum.
Ne acı.
Bana yılın şairi diyecekler,
Ne anlamı var sen bana şairim demedikten sonra.
Röportajlarımı yapacaklar her yerde,
Ne anlamı var sen soru sormadıktan sonra.
Karlı dağlar görmemişim gözümle,
Beyazlığını tanıdım ben yüzünde,
Ah bu kalbimin derdi ne çok.
Bir bitmedi kara sevda,
Şiirler var avucumda,
Tek bir yarim var aklımda,
İnsan birini seviyorsa,
Her türlü seviyor.
Ben senin kahveyi tutuşuna aşık oldum.
İnsan birine vurulmuşsa,
Her haliyle seviyor.
Söylesene ne eksikti bu sevdada?
Umut mu etmiyorduk yoksa?
Oysa gerçekleşmeyeceğini bildiğim halde,
İnanmıştım çoğu yalana.
Söylesene ne eksikti bu sevdada?
Kapanıyor birer birer,
İzmirin ışıkları,
Karanlıkta seni yazmak ne güzel.
Bulutlardan düşüyor tane tane,
yağmur damlaları,
Hava soğuk, önüm karanlık,
Ne yanımdasın, ne aklımda,
Yolumu kaybetmişim bulamıyorum,
Her yerde seni arıyorum.
Unutamam, biliyorum,
Dün aklımı sardı bir düşünce,
Bir gün gidersen neyini özlerim diye.
Bugün anlıyorum;
Yüzün gülüşün hep aklımda,
Ben sesini özlerim,
Ben sesini özledim.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!