Falımda ayrılık var,
Yolum göründü gurbete.
Nasıl sevdiğimi söylerim şimdi?
Nasıl benim ol derim?
Kahve saçlı sevgili...
Ben kalabalığın içindeki yalnızlığım,
En mutlu olduğum günlerde üzerler beni.
Ben şair ruhlu garip bir sevdalıyım,
En acıklı satırlarda unuturlar beni.
Ben kalabalığın içindeki yalnızlığım,
Kalbim hızla çarpıyor,
Canımı acıtıyor.
Sanki tüm bu dertleri başıma,
Kendisi açmamış gibi...
Seni sevmeyi bırakmaya çalıştım,
İnan çok uğraştım.
Yeri geldi başka yerlere adım attım,
Ama attığım her adımda,
Yine sana geldim.
Yine sana rastladım.
Gökyüzünden bir yıldız çaldım,
Sana yazdığım şiire ekledim.
Gökyüzü hesap sormadı benden,
Şiirde gözlerini görünce.
Defterimden bir sayfa yırttım,
Seni ilk görüşümdü sanki dün gibi,
Öyle göründün ki gözüme sanki melek gibi,
Hiç düşünmeden söyledim sordum ismini,
Kalbim seni söyledi “bu kimdir?” diye.
Konuştuk bütün gün hiç sıkılmadan,
Seni ilk görüşümdü sanki dün gibi,
Öyle göründün ki gözüme sanki melek gibi,
Hiç düşünmeden söyledim sordum ismini,
Kalbim seni söyledi “bu kimdir?” diye.
Konuştuk bütün gün hiç sıkılmadan,
Sen vardın kurduğum her hayalde,
Sen gittin hayalsiz kaldım.
Her tutuşumda sen vardın kalbimde,
Sen gittin anlamsız kaldım...
Gel gör kaldırımda açan çiçekleri,
Ezilecek olmalarına bakma.
Bulundukları yeri seviyorlar,
Ezilmeyi önceden göze almış hepsi...
Çok fazla hayalim yok bu dünyada,
Bir kaç çocuksu isteğim var sadece.
Ellerine kavuşabilmek gibi...
Daha fazla şey isteyip,
Yormak istemiyorum kalbimi.


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!