Efsunlu sokakta, efsunlu bir kız yaşardı
Efsunlu bakar, efsunlu şiirler yazardı
Kaçardı insanlardan, hep saklanırdı
Efsunlu kız efsunlu şekilde kayboldu
Yaşamayı oyun mu sandın sen!
Yılanların en zehirlisine rastladım, yılan zehirine efsunluyum
Kor ateşler yaktı beni, ateşlere efsunluyum
Kaybettim sevdiklerimi, ölüme efsunluyum
Yaşarken öldüm ben, diri taklidi yapmaktayım
Zordur insanı eğitmek, korkut diyor onları, Rab
Aç bırak, açların halinden anlasın
Hapset, sabrı öğrensin,
Kestir kurbanı, terk etmeyi öğrensin kıymetlisini
Farkındayım, değilim yalnız
Ben görmüyorum lakin, yok boşluk
Her yanımız, varlık dolu
Ne ben onlara ulaşabilirim, ne de onlar bana
Bir perde daha kapandı dün
Ne öfke kaldı ne kin
Borçların pek çoğu ödendi zaten
Gerisi bizce meçhul
Doğduğum yer, kaderimse
Her baktığım yer, konuşur bana
Gördükten sonra, Kenya, Kebereyi
Kuralsız sokaklarını, bakar şükür ederim halime
El-aleme yol verdi korona
El-alem dediğin ayaklı gazete
Ne çok ettik rahat, yaşadık sere serpe
Her zaman başköşede gerçek dostlar
Kimsin? nesin? elbette bir gün anlayacaksın
Laf olsun diye yaratılmadık
İsa'nın yaratılışı Ademin yaratılışı gibidir
Ol demekle olduranın isteği iledir
Çok yaşarsa insan, doğduğu zamana geri döner
Bilirken, bilmez olur,
Bebeğin geldiği yeri, bilmediği gibi
Görevine göre yüklü gelir, her doğan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!