Ne Ufunet’li insanlar gördüm
Bir pire için ne yorganlar yaktılar
Sığamadılar dünyaya göçüp gitti kimileri
Elime kalem, dilime kelam verensin
Ot bile bitmez, iznin olmadan
Ot deyip de geçme, rızkıdır dünyalının
Yumuşak beyne asırları sığdıransın,
Ağladığımı kimse göremez
İçime akar seller gibi çağlayarak
O nedenle tertemiz yüreğim
Umut kanatları ile uçar
Rüzgar olsam essem diyar, diyar
Yağmur olsam yağsam bereket,bereket
Sevgi olsam, girsem tüm kalplere
Kötülükleri söküp atsam gönüllerden
Bir elimde ateş, bir elimde su olsa
Yanana su, üşüyene ateş olsam
İnsan unutan demekse
Unuttu cennetten geldiğini
Unutan olmazsa nasıl dayanır, ölüm acısına?
Ne gökten inen meleği, ne orduyu, ne sofrayı gören var
Ünzüle, inen demek, inen ancak iner beyin yolu ile
Aklıma geldi dersin, aklına inmiştir, belki de yedi kuşaktan
Belki de, Rabbin bir armağanıdır sana
Akıl akıldan üstün, akıl hakim dünyaya
Tüm dualarım, akıl üstüne
Akıllar çıkmış pazara
Kişi gidip kendi aklını almış
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!