Emanetimsin, Emanetim Şiiri - Enes Yakıştır

Bir imtihan bildim ilkin, sîneme vuran sızıydın,
Karanlık dünyalarımın dilsiz, boynu bükük yazıydın.
Yıllar yılı bir duaydın; gizli, mahrem niyazıydın,
Göz görmezken ruhumun göğe açılan nazıydın.
Sığ masalar çiğnerken o mukaddes beş harfini,
Dişlerimi sıktım da bozmadım mermer yeminimi.
Kantinlerin gürültüsü kirletemez can evini;
Bir anlık temasınla mühürledin kaderimi.
Servisin dar basamağı, sabahın o narin izi,
Bir saliselik ağırlık sarstı koca ömrümüzü.
Kimse bilmez, çözemez bu içimdeki düğümümüzü;
Sessizliğin koynunda büyüttüm bu kahve güzü.
İki kişinin sırrını taşıdım bunca zaman,
Tek başıma göğüs gerdim, vermedim nâdana aman.
Sükûtum bir kaleydi; ne yıkıldı ne oldu talan,
Masumiyetindi beni bu yangınlarda tutan.
Gayrı kelâm tükendi, mühür vuruldu bu dile,
Razıyım seninle gelecek en amansız derde bile.
Düşürmem bir zerreni hoyrat, yabancı bir yele;
İmtihanımdın düne dek... Emanetimsin, emanetim.