Badiye-i Derun Şiiri - Enes Yakıştır

Cihânın nakş-ı sûret bahsine bîgâneyim cânâ,
Gözüm ma'mûr-ı nûr olmazsa da dîvâneyim cânâ.
Bu tenhâ menzilin pâyında bir sâdık kadem vurdum,
Harâbât içre Hakk'ın zikrine kâşâneyim cânâ.

Serâb-ı dehre aldanmam ki çöl bağrında bir katre,
Zülâl-i vuslatın nârıyla yandı şems ile zerre.
Ne fânî bir kemâl ister bu gönlüm, ne kuru da'vâ;
Rızâ bâbında baş koydum tükenmez bahr-ı kevsere.

Ne elvân-ı cemâl peşrev, ne dildârın teni mektûm,
Sükûtun bezm-i pâkinde kelâmım sır ile ma'lûm.
Asâ-yı dert ile vurdum zemîne nakş-ı bîdârı,
Miyân-ı halk içinde sûretim güyâ ki bir mahkûm.

Fırat’ın bağrı çâk olsa, dökülse Gazze’nin kânı,
Bu Kaşgar mâtemi sarmış durur feryâd ile cânı.
Demir parmaklığın ardında mazlûmun duâsıyım;
Yıkar elbet bu âhım saltanat sürmüş o zindânı.

Sanırlar kim heveskâr-ı zamânım, bî-sebep yandım,
Ben ol tîşe-i gayretle bu mermer sabra yaslandım.
Gönül bir bahr-ı bîpâyân imiş pür-cûş u pür-sevdâ,
Hakîkat şerbetin nûş eyleyip her dertten uslandım.

Cihân şeb-i yeldâ olsa ne gam, basîret şem'i tâbândır,
Gözün perdesi kalktıkça derûn-ı sîne handândır.
Gören gözler telef olmuş bu sûret çarşısında hep;
Bizim mülkün harâbâtında bin bir kenz-i pinhândır.

O bir damla zülâlin hasretiyle inler asr-ı dert,
Toprak çatlar susuzluktan, zemin çorak, havâlar sert.
Bütün dünyâ susup kalsa bu zâlim cengine karşı,
Direnmek rûha farz oldu, durur karşında bin bir mert.

Kudüs mahzûn, Halep virân, döner devrân-ı bîçâre,
Yürekler parelendikçe umut sığmaz bu zünnâre.
Asâm mermere vurdukça arş titrer figânımdan,
Tabîb kâr eylemez gayrı bu sînemdeki yâre.

Kapı kapansa bin def'a, açar Hak gayb kapısını,
Çeker bu hasta cân zevkle ezelden aşk yasasını.
Duyar kalbim semâvâtın o dilsiz gizli virdini,
Kuşandım bir zırh eyleyip sabrın koca dağını.

Enes der ki; bu meydân-ı vefâda baş koyan gelsin,
Bu aşkın sırrını ancak basîret sâhibi bilsin.
Dokuz aydır erir mermer bu sînemde vakar ile;
Vuslat mîzâna kalsın, Hak rızâsı bâkî kalsın.