Gökyüzü pas renginde şimdi,
güneş; sönmüş bir lambanın yorgun parıltısı,
ufuk; kurşun rengi bir sessizliğe gömülü.
Rüzgâr; betonun damarlarında sürünen
bir yankı sadece…
Anlamını kaybetmiş duaların uğultusu gibi.
Şehrin damarlarında dolaşan o kimsesiz ıslık,
yine ufku kızıla boyadı; batan gün kana benzerken her akşam üstü,
kaldırımların omzuna yıkılıyor bu yorgun şehir.
Gökyüzü, bir akşam güneşinin son nefesini ciğerlerine çekip,
bulutlardan dökülen mahzun bir çeşme gibi akıyor rüyalarıma.
Kimse görmüyor, kimse duymuyor bu sessiz ihtilali..
Yirmidokuz mayısının sabahı, yıl 1453...
Ordusunun başında genç sultan II. Mehmet.
Gözü, Bizansın en görkemli şehrinin ''aşılmaz'' denilen surlarında.
Ruhunun derinliklerinden dökülen imanla yoğrulmuş bir cümle;
''Ey Konstantiniyye, ya sen beni alırsın, ya ben seni...''
Elliüç gündür kuşatmada Osmanlı Ordusu!
Gece oldu yine,
sessizlik kapladı içimin duvarlarını…
Ne bir ses, ne de bir nefes…
Sadece ben ve kırık dökük zaman.
Penceremde titreyen ay ışığı, gözyaşımın yerini biliyor artık.
Yıldızlar bile sormuyor neden solduğumu,
Sevmek istiyorsan bir kadını;
Yüreğini sustur önce, sonra dinle onun yüreğini,
Sözlerine değil, sessizliğine kulak ver,
Gözlerindeki fırtınayı oku,
Bir bakışta bütün ömrünü görebiliyorsan…
Gece çökerken odamın loş sessizliğine..
Senin kokun sinmiş yastığın her köşesine!
Eski bir resim durur komodinin üstünde..
Zaman durmuş sanki o masum gülüşünde.
Anlatsam derdimi dağlar taşlar taşımaz,
bu bendeki yangın küllense de asla sönmez..
Düşürme gönlünü gurur seline,
Aşk dediğin böyle susup gidemez.
Ne kadar uzakta dursan da yine,
Kalbin başka yöne yüz çeviremez.
Bir ömür bekledim sabrın izinde,
Senin inanmadığın şeylere dönmüyor benim dilim…
En zayıf halinde bile ararım milyarlarca istinad.
Ne yaptıysam olduramadım, düzelmedi nazarında sicilim…
Hep sana dönüktü oysa, benliğime muntazzır fikriyat.
Sükûtumun lisanında yandı nice asır, nice melâl,
Yaranın içinde Yaradanı görmenin adıdır sabır.
Acının ortasında sessizce durmanın,
ve gözyaşını kalbine akıtmanın adıdır.
Her sızıda bir hikmet,
her bekleyişte bir emanet gizlidir.
Bir çiçeğin taşın altında açmasıdır bazen.
Zamanın gövdesine geç kazınmış bir çentik gibi duruyor soluğum,
kendi kıyısına vuran dalgayı bile çok gören bir denizin ortasındayım..
Güneş çoktan tepeye varmış, ben henüz uyandım kendi uykumdan,
fakat bir başkasının gölgesi üşümesin diye hırkamı rüzgara fırlatıyorum.
Adımlarımın altındaki toprak kendi ağırlığımla ezilirken bile sormuyor,
yine de incinmesin diye bastığım karıncanın duasına eğiliyorum..
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!