Ekinoks Şiiri - Fener Alp

EKİNOKS

Kaldım
Kaldırım özlemiyim parkeye sarılan
Payesiz üryan
Zamanın
Birleşme anına dek
Dur
Arş ile marş ediyorsa zaman
Yükseklik korkusu
Abesle iştigal
Yuvarlatılmış misket edası
Tanrı'nın avuçlarından bırakılan
Açtım zamanın dolabını
Giydim
Susmaların elbisesini
Kırışmış gözlerim
Nasır tutmuş özlemlerimin yanına
Serdim içimi
Seyreltilmiş mutluluk
Yontulmuş gülüş
Eskitilmiş göz
Çürütülmüş
Solmuş
Günlerin yanı

Bir mıh beynime
Nallansın dilim
Kurusun
Kır kalemleri
Kaçak zati benlik
Zayi
Az mı
Söndür ışıkları
Sakla zamanı
İşaret et

Suyun akış yönüne
Dil uzattım
Bir Ekinoks ışığı gözlerle
Reyhani çalan
İzin(m)e

Söz uçtu
Boşaldı gece sabaha
köpürdü ay
Yarasını verdi göze
Dile değdi
Biat etti gecenin hüznü
Döndü güneşe ay
Güldü(k)
Zamansızdı bedenler