Güz Ve Ten Şiiri - Fener Alp

GÜZ VE TEN

İpe astım güneşi
Suyu sonu ve ölümü
Şimdi topla ve gel
bıraktığın tüylerin ile zamanı
Sureti yanmış gözler
Süresi geçmiş
Pervasız bekleyişler
Sarsan mı ?
Sorsam mı?
Ruhumu saran
tüy kalemlerini öpüyorum
her kelimesi Aşk

Aynı ağaç gölgesi
Ortasın da biz
Yine
Yalnız
Sen_delerken düşen
Güneşin soğukluğu yorar
sabahın karanlığı değil
Şafak mı evrilen
Umarsız
demlenmiş geceler dolu
meşale yanığı
Ay'sız
Tünemiş bir yaban kuş misali
Ölüyorum

Güze düşerse ten
Bahara evrilir yüzün
Yüzüm
Beyaza düşerse
Düş
Koynunda besler dilini
Ağlatır
Susmaz sonra
Düşer
İzlerin kokusuna yaşın