Editör Şiiri - Mert Kanmaz

sen bir film açardın
görüntü içimde
kendi seyircisini arardı
film biterdi
gözlerim
bir süre daha gösterirdi
ertesi gün
sıradan bir şeye bakarken
o şeyin arkasında
henüz bakılmamış bir taraf kıpırdardı
getirdiğin şarkılarda
daha önce susmadığım yerlerim vardı
ses kesilince
oralar duyuluyordu
bazen bir ezgi
geçmişimde olmayan bir şeyi
hatırlayacak kadar eskirdi
ben hiçbir yere gitmeden
başka bir yerden dönmüş olurdum
o zaman buna
bir ad vermemiştik
sen bir şey önerirdin
ben sandığım şeyin
kenarı değişirdi
sonra yazmaya başladım
ağzımdan çıkamayan bir şey
elimin yazısını öğrendi
kağıtta görünce
hemen tanımadım
bazı kelimeler
benden daha içeride duruyordu
onlara ulaşmak için
kendimden biraz çekilmem gerekti
senin dikkatinden kalmış
küçük açıklıklar vardı
oralardan baktım
şimdi arkadaşız
aynı cümlenin başında
ayrı hayatlarla durabiliriz
bu düşüncenin
sakin bir tarafı var
yıllar
her şeyi birbirinin üstüne yazmamış
önüne bir dosya bırakacağım
bazı dizeler
yalnızca acıdığı için
kendini şiir sanıyor
bazıları
tam söyleyeceği yerde
güzelleşip kaçıyor
ben peşlerinden giderken
el yazımın içinde
kendime benzeyen birine rastlıyorum
ağzı yerli yerinde
sesindeki küçük yanlış
okudukça bana geçiyor
sen bak
hangi kelime
yanındakini susturarak duruyor
hangi susuş
sırf dokunulmadığı için
derin görünüyor
gerekiyorsa çiz
bir dize eksilince
altından çıkacak beyazı
hemen kapatmayalım
belki ilk kez
söylemediğim şeyin
kendi biçimi görünür
bütün bunları senden isterken
eski bir sahneyi
yeniden oynatmak gelmiyor aklıma
filmin bittiği
gözlerimin sürmekte olduğu
o tuhaf aralık geliyor
bir de
henüz yazmadığım yıllarda
bende sessizce yer değiştiren
onca şey
kitabın başında
adının durabileceği
küçük bir yer var
bu kadar sayfanın
oraya nasıl sığacağını
bilmiyorum