Ecrin Yavuz Şiirleri - Şair Ecrin Yavuz

Ben seni bir vedanın içine sığdıramadım, Adını son kez anarken bile İçimde bin kez daha çağırdım. Sen gittin… Ben ardından bir ömür sustum. Öyle bir sustum ki, İçimde kopan hiçbir şeyin sesini Dışarıdaki kimse duymadı. Bir zamanlar ellerinde dinlenen ellerim, Şimdi hangi duaya uzansa eksik. Sana ayrılmış bir ömrün ortasında Kendime bile yabancı kaldım. Ah, bir bilsen; İnsan en çok da yaşanmamış yarınlarına ağlarmış. Birlikte yaşlanamadığı mevsimlere, Hiç gidilemeyen şehirlere, Yarım kalan cümlelerin Kimsenin duymadığı son hecesine… Ben seni kaybettiğim gün değil, Seni artık hiçbir şeye yetiştiremeyeceğimi Anladığım gün yıkıldım. Şimdi sen başka sabahlara uyan, Ben içimde hiç bitmeyen bir akşamı taşıyorum. Senin için çoktan geçmiş olan bir şeyin Ben hâlâ içinden geçemiyorum. Ne tuhaf… Bir insanın hayatından çıkabiliyorsun, Ama kalbinden çıkmayı bilmiyorsun. Ben sana artık gelemem. Yolunu da bilmiyorum, hakkını da… Yalnızca bir şey kaldı benden sana, Kimsenin göremediği, Senin de artık duyamadığın Bir yerde hâlâ seni seven O eski ben. Ve eğer bir gün beni hatırlarsan, Sakın mutlu muyum diye düşünme. Bazı insanlar iyileşmez; Yalnızca kanayan yerlerini Kimseye göstermemeyi öğrenir. Ben de öyle öğrendim işte… Senden sonra yaşamayı değil, Sensizliğe ses çıkarmamayı.

Bir yanım gökyüzünü avuçlarına sığdırıyor,
Bir yanım gün ışığından kaçıyor.
Aynı bedende iki ayrı hayat,
Biri dünyaya koşarken diğeri kapıları kapatıyor.

Bazı geceler uyku kapımı bulamıyor,

Ben en çok kendime geç kaldım, herkesi kurtarmaya çalışırken Birinin aşkına, birinin dostluğuna inandım, en sonunda kendimi kaybettim herkese inanırken Sevdim… Hem de giderse dünyam yıkılır diyecek kadar Ama kimse kalmadı yanımda, ben herkese yuva olurken Bir sevgilim vardı, kalbimi emanet ettiğim, bir dostum vardı, sırrımı gözüm kapalı verdiğim Biri sevgimden vazgeçti, diğeri güvenimi aldı götürdü Ben hangisine ağlayacağımı bilemedim, çünkü biri kalbimi, diğeri insanlara olan inancımı öldürdü Şimdi soruyorlar, neden böylesin? Nereden anlatayım ki? Bir gecede olmadım ben böyle, her gece biraz daha eksildim Kimse fark etmedi içimde kopan fırtınaları, çünkü ben ağlarken bile başkalarına iyi geldim Dayanamıyorum artık, herkese güçlü görünmeye, içim paramparçayken gülümsemeye, gitmek isteyene kal dememeye çalışıp kalanlara bile eskisi gibi sarılamamaya Ve en acısı ne biliyor musun? Bir gün gerçekten iyileşeceğim belki, ne adın canımı yakacak ne de anıların Ama ben o gün geldiğinde bile üzüleceğim; çünkü beni en çok yıkan insanlara bir zamanlar en güzel yanımı vermiş olacağım Ben kimseye düşman olmadım, yalnızca eskisi gibi biri olamadım Şimdi içimde koca bir sessizlik var, ne aşk doldurabiliyor ne dostluk Bir ben kaldım kendimden geriye… Ve ben, ilk defa kendime bile Dayanamıyorum diyemeyecek kadar yoruldum.

Bunu kimseye söylemiyorum artık, Çünkü herkes gidenin ardından beklemenin İnsanı ne kadar küçülttüğünü anlatıyor. Oysa bilmiyorlar; Ben senin ardından küçülmedim, Yalnızca sensiz hiçbir yere sığamadım. Her gece telefonumu yanıma bırakıyorum. Belki bu gece yazarsın diye değil yalnızca, Belki bir gün içindeki bütün suskunluğu yenip Beni yeniden hatırlarsın diye… Saatler geçiyor, geceler birbirine karışıyor. Ben her titreşimde senden bir parça arıyorum. Başkalarının isimleri düşüyor ekrana, Ben yine de senin adını bekliyorum. Bazen düşünüyorum, Acaba sen de benim kadar geçiyor musun Kendi içinden çıkamadığın gecelerden? Acaba hiç yazıp silindi mi adım parmaklarının ucunda? Hiç dönecek gibi olup da Kendi gururuna mı yenildin? Benim gururum çoktan yoruldu. Sana dön demek için değil, Dönmeni ne kadar istediğimi saklamaktan yoruldu. Bir gün gelirsen, Sana geçen zamanı anlatmayacağım. Kaç gece ağladığımı, kaç kez vazgeçip Yine aynı yerde kaldığımı da… Yalnızca yüzüne bakacağım. Çünkü bazı özlemler anlatılınca eksilir, Bazı kavuşmalar ise tek bir bakışa sığar. Ve olur da hiç gelmezsen… Ben yine de bir süre daha bekleyeceğim. Çünkü insan bazen birinin döneceğine inandığı için değil, Onun dönme ihtimalini kaybetmeye Yüreği dayanmadığı için bekler. Belki bir gece telefonum hiç çalmaz, Belki adın bir daha düşmez ekranıma. Belki sen çoktan unutmuşsundur Benim hâlâ her gece seni beklediğimi… Ama bil ki, Ben senden sonra kimseye geç kalmadım, Sadece senin geleceğin güne yetişemedim. Ve eğer bir gün dönmek istersen, Beni nerede bulacağını biliyorsun. Ben hâlâ gitmediğin o son gündeyim. Senin için zaman çoktan geçmiş olabilir, Ama benim içimde o gün hâlâ bitmedi.

Ben seni biraz gecelerden seviyorum, Herkes uyurken adını içimden geçirerek. Bir yanım senin olduğun şehirde kalıyor, Bir yanım burada, kavuşacağımız günü bekleyerek. Biliyor musun, İnsan bazen en çok sevdiğine dokunamayınca büyüyor. Bir sesin yetiyor bütün günümü güzelleştirmeye, Bir fotoğrafın yetiyor özlemimi çoğaltmaya. Sen orada, ben burada… Aynı gökyüzüne bakıp farklı pencerelerden susuyoruz. Kimse bilmiyor belki ama Ben her gece sana biraz daha yaklaşıyorum, Her sabah mesafeye biraz daha yeniliyorum. Keşke özlemek biriktirilebilseydi, Sana kavuştuğum gün avuçlarına bırakırdım. Keşke sarılmakla geçseydi bütün hasret, Seni bir kez kucaklar, bütün gecelerimi unuturdum. Ben senden vazgeçmeyi değil, Sana kavuşmayı bekliyorum. Çünkü benim sevgim yollarla ölçülmüyor, Ben seni yanımda olmadığın zamanlarda da Yanımdaymışsın gibi seviyorum. Ve bir gün… Ne ekranlar kalacak aramızda ne de vedalaşmalar. O gün sana sımsıkı sarılacağım. Belki gözlerim dolacak, belki sesim titreycek… Ama içimden tek bir şey geçecek: İyi ki uzaklara rağmen birbirimizi değil, Birbirimize kavuşacağımız günü beklemişiz.