Bipolar Şiiri - Hayalet Biri

Bir yanım gökyüzünü avuçlarına sığdırıyor,
Bir yanım gün ışığından kaçıyor.
Aynı bedende iki ayrı hayat,
Biri dünyaya koşarken diğeri kapıları kapatıyor.

Bazı geceler uyku kapımı bulamıyor,
Düşüncelerim birbirini geçip sabaha varıyor.
Daha gün doğmadan bin ömürlük söz veriyorum,
Güneş yükselince o sözlerin altında kalıyorum.

Dün dağları aşacak kadar cesurdum,
Bugün kendi odamın içinde yolumu bulamıyorum.
Dışarıda hayat bildiği gibi devam ediyor,
Ben kendi hayatıma yetişemiyorum.

Bir dostum vardı, susuşumu bile anlardı,
Kelimelerimi tamamlamasına gerek kalmazdı.
Şimdi içimde ona ayırdığım bir yer var,
Ne gelen doldurabiliyor ne zaman kapatabiliyor.

Sana anlatacaklarım hâlâ birikiyor,
Küçük bir haberi bile seninle paylaşmak istiyorum.
Sonra hatırlıyorum, artık dinleyen sen değilsin,
Bir zamanlar sığındığım sessizliğe bile sığamıyorum.

Aynaya bakıyorum, yüzüm yerli yerinde,
Ama bakışlarımın nereden geldiğini bilmiyorum.
Bana eski hâlimi anlatanlara gülümsüyorum,
Ben de o kızı arıyorum, bulamıyorum.

Bipolar bir hayatın içinde yaşıyorum,
Bir kelimeye sığmıyor içimde olup bitenler.
Bazen dünya avuçlarımda dönüyor,
Bazen parmaklarımı açmaya gücüm yetmiyor.

Benden eski hâlimi geri istemeyin,
O kızın yokluğunu ben de taşıyorum.
Herkes onun nerede kaldığını soruyor,
Ben her sabah onun yüzüyle uyanıyorum.

Keşke biri karşıma otursa bir gün,
Beni değiştirmeye çalışmadan dinlese.
Ne güçlü olmamı beklese ne de düzelmemi,
Yalnızca kötü günümde de yanımda kalabilse.

Çünkü en zor olan, kimsenin görmediği yerde
Kendi zihninle aynı odada kalmak.
Bir yanın hayata bütün gücüyle tutunurken
Öteki yanın hiçbir şeye elini uzatamamak.

Herkes yüzümde aynı kızı görüyor,
Kimse içimde değişen mevsimleri bilmiyor.
Ben kendimle barışmanın yolunu ararken
İçimdeki savaş her gün yeniden başlıyor.

İçimdeki savaşın galibi yok,
Ne bir zafer var sonunda ne de huzur.
Beni hayatta tutan bu bedenin içinde
İçimdeki savaşın galibi yok, ama ölen hep benim.

Ecrin