Dayanamıyorum Şiiri - Hayalet Biri

Ben en çok kendime geç kaldım,
herkesi kurtarmaya çalışırken\.
Birinin aşkına, birinin dostluğuna inandım,
en sonunda kendimi kaybettim herkese inanırken\.

Sevdim…
Hem de giderse dünyam yıkılır diyecek kadar\.
Ama kimse kalmadı yanımda,
ben herkese yuva olurken\.

Bir sevgilim vardı, kalbimi emanet ettiğim,
bir dostum vardı, sırrımı gözüm kapalı verdiğim\.
Biri sevgimden vazgeçti,
diğeri güvenimi aldı götürdü\.
Ben hangisine ağlayacağımı bilemedim,
çünkü biri kalbimi, diğeri insanlara olan inancımı öldürdü\.

Şimdi soruyorlar, neden böylesin?
Nereden anlatayım ki?
Bir gecede olmadım ben böyle,
her gece biraz daha eksildim\.
Kimse fark etmedi içimde kopan fırtınaları,
çünkü ben ağlarken bile başkalarına iyi geldim\.

Dayanamıyorum artık,
herkese güçlü görünmeye,
içim paramparçayken gülümsemeye,
gitmek isteyene kal dememeye çalışıp
kalanlara bile eskisi gibi sarılamamaya\.

Ve en acısı ne biliyor musun?
Bir gün gerçekten iyileşeceğim belki,
ne adın canımı yakacak ne de anıların\.
Ama ben o gün geldiğinde bile üzüleceğim;
çünkü beni en çok yıkan insanlara
bir zamanlar en güzel yanımı vermiş olacağım\.

Ben kimseye düşman olmadım,
yalnızca eskisi gibi biri olamadım\.
Şimdi içimde koca bir sessizlik var,
ne aşk doldurabiliyor ne dostluk\.
Bir ben kaldım kendimden geriye…

Ve ben, ilk defa kendime bile
Dayanamıyorum diyemeyecek kadar yoruldum.