Düşüne düşüne

DÜŞÜNE DÜŞÜNE

Düşüne düşüne yoruldu bu gönül, Bir türlü susturamadım içimdeki sesi. Her gece kendime sorular sordum, Cevaplarını yine kendimden sakladım.

Düşüne düşüne tükettim ömrümü, Bir seni düşündüm, bir de kendimi. Sen çoktan unutmuşsun yaşananları, Ben hâlâ taşıyorum dünün izlerini.

Keşke diyorum, keşke hiç sevmeseydim, Bu kadar derinden bağlanmasaydım. Bir gün gideceğini bile bile, Seni kendime ömür diye yazmasaydım.

Düşüne düşüne aklımı yitirdim, Geceleri gündüze, gündüzleri derde çevirdim. Herkese iyiyim dedim, sustum, Bir tek kendime yalan söyleyemedim.

Şimdi ne bir sorum var sana, Ne de kapında bekleyecek sabrım. Yalnızca içimde bitmeyen bir hesap, Bir de kendime bile anlatamadığım acım var.

Düşüne düşüne anladım sonunda; İnsan en çok sevdiğine yenilirmiş. Bazen bir ömür yetmezmiş unutmaya, Bazen de bir insan, Kendi içinde sessizce ölürmüş…

— DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ